De Dood van Poppaea :
BINNENKORT in ClubOpera
zingende acteur Jan Elbertse
lyrische sopraan - Caroline Cartens
recorded: Rotterdams Philharmonisch o.l.v. Ivan Meylemans
recorded: Orkest De Volharding o.l.v. Otto Tausk
recorded : Susanne van Els Ernestine Stoop Ainhoa Miranda
zingende monden : Karin Jnsthvel, Job Hubatka, Neel van der Elst en Chiel Meijering
compositie: Huba de Graaff
libretto/regie: Erik- Ward Geerlings
video/concept/installaties: Bart Visser
licht: Pet Jonker
geluid: Rob Lijten
De Dood van Poppaea is een hedendaagse multi-mediale opera voor sopraan, zingende acteur, 4 zingende monden en opgenomen orkest.
Keizer Nero wordt getoond als een hedendaagse populist, als media-keizer. Permanent omringd door cameras heeft hij de grootste moeite onderscheid te maken tussen zijn publieke bestaan en zijn priv-emoties. Toch daagt zijn hoogzwangere vrouw Poppaea hem daartoe uit. Dit leidt tot een machtsstrijd met als inzet de jonge onschuld in haar buik.
Als keizer Nero gaat acteur/zanger Jan Elbertse de strijd aan met de verpletterende stem van de jonge lyrische sopraan Caroline Cartens. In de rol van de opinirende media worden de beide spelers van commentaar voorzien door geprojecteerde zingende monden.
Het leeuwendeel van de opera is geschreven voor het Rotterdams Philharmonisch Orkest en wordt surround weergegeven, zoals tegenwoordig de norm is: eigenlijk mooier en groter dan live. Geheel eigen aan het idioom van componiste Huba de Graaff wordt het orkest ook nog electronisch bewerkt en gemanipuleerd, waardoor een breder geluidspalet ontstaat. In het secure en welbepaalde gebruik van videoprojecties speelt het orkest ook een visuele rol met een glanzende bijrol voor de dirigent.
Gemaakt met steun van Gemeente Rotterdam Dienst Kunst en Cultuur, Fonds voor Amateurkunst en Podiumkunsten, Fonds voor de Scheppende Toonkunst, ThuisKopie Fonds en Productiehuis Rotterdam, de oorspronkelijke producent van de voorstelling.
Met bijzondere dank aan Hans Dagelet, die in die eerste versie Nero speelde.
